اولمپیاس: اما با چشم خودتون ندیدین که اسکندر نکتالبو رو پرت کنه.
یونانی: ندیدیم ولی...
اولمپیاس: حالا چون نکتالبو رو ندیدین و فضای خالی دیدین باید پرت شدنشو بندازین گردن پسر من؟
فیلیپ: بی‌خود می‌کنه هر کی به بچه‏ ی من تهمت بزنه. (آهسته به اولمپیاس) خوب گفتم؟
یونانی: آخه کس دیگه ‏ای لب پرتگاه نبود.
اولمپیاس: خود نکتالبو که بود!
یونانی: نکتالبو هم نبود، اون موقع دیگه ته دره بود.
اولمپیاس: به هر حال اولش بود.
نکتالبو: چه فرقی می‏ کند بانو؟
اولمپیاس: این قضیه باید کاملاً باز بشه...
نکتالبو: به گمانم به اندازه‌ی کافی باز هست! یک سرش لب پرتگاه هست و سر دیگرش ته پرتگاه...
یونانی: باز شدن این قضیه بیشتر از این دیگه واقعاً خیلی خطرناکه!
اولمپیاس: اصلاً چرا با پسر من لب پرتگاه در مورد ستاره‌ها صحبت می ‏کردی؟
فیلیپ: خب راست میگه دیگه! این چه عادتیه تو داری؟ چرا رو زمین صاف درباره‏ ‏ی ستاره‌ها حرف نمی‏ زنی؟
نکتالبو: آنجا که ما صحبت می‏ کردیم زمینِ صاف بود فقط ارتفاعش زیاد بود اما فاصله‌ی لب پرتگاه تا ته دره که من آن را به لطف آقازاده‌ی شما به تنهایی پیمودم اصلاً صاف

نبود.
یونانی: راست میگه قربان! من دیدم... کجیِ خاصی داشت.
اولمپیاس: از نظر من این موضوع مبهمه و من به تو مشکوکم.
نکتالبو: به من؟ می ‏توانم بپرسم چرا بانو؟
اولمپیاس: تو بچه‌ی طفل معصوم منو جاهای خطرناک می ‏بری و درباره‏ ی ستاره‏ ها باهاش صحبت می‏ کنی. تو بچه‏ ی منو لب پرتگاه تنها می‏ ذاری و خودت میری ته دره دنبال

خوشگذرونیات. تو به بچه‏‏ی من تهمت می‏ زنی که تو رو پرت کرده ته دره!
نکتالبو:به راستی قضیه این چنین به نظر می‏ رسد!؟
فیلیپ: اصلاً چه معنی داره که پیرمردی به سن تو با یه بچه کوچیک هم صحبت بشه؟
اولمپیاس: اونم در مورد ستاره‌ها!
فیلیپ: اصلاً مگه هم سنته؟
نکتالبو: یادآوری می‌کنم که اینجانب معلم نجوم ایشان هستم.