مظفرالدین میرزا:
باز قاب را می‌سابی؟ بگذار غبار رویش بماند، شاید دل تاریخ
آرام گیرد.
تاج‌الملوک:
غبار بر قاب، زنگاری است بر دل. نمی‌گـذارم پدرم در آینـه
بی‌چهره شود.
مظفرالدین میرزا:
زن‌ها فقط خوب حرف می‌زنند... (به طعنه) به راستی احساساتم
خدشه‌دار شد.
تاج‌الملوک (بی‌آن‌که برگردد):
این حرف‌ها از قهوه قجر تلخ‌تر نیستند. گفتم حالا که شادی آمده،
نوش جان کنی و حظ ببری، شاید مزه‌اش را روزی به یاد آوری.
مظفرالدین میرزا:
شادی؟ با دیدن تو شادیی در کار نیست. هر بار که پشت پنجره این
تالار می‌ایستم، پرندگان به جای ترانه، برایم مرثیه می‌خوانند. مرا بگو
که برایت گل آوردم بلکه دور شوی از این حرفهای صد تا یه غاز.
تاج‌الملوک:
دست پیش نگیر، میرزا.
مظفرالدین میرزا (با لبخند سرد):
اتفاقاً این تویی که دست پیش گرفته‌ای. عکس پدرت را به دیوار
آویخته‌ای و هر شب، زیر لب، مسببین قتلش را نفرین می‌کنی.
تاج‌الملوک (می‌چرخد، با پارچه در دست):
خب این چه دخلی به تو دارد؟
مظفرالدین میرزا:
تو واقعاً خودت را به نادانی زده‌ای یا مادرزاد کور دل به دنیا
آمده‌ای؟ آنکه لعنت می فرستی نه پدرم بلکه شاه ایران زمین
است.
تاج‌الملوک:
خودت خوب می‌دانی، اگر حسابت را از آنان که خون پدرم
ریختند جدا می‌کردی، ما امروز اینجا نبودیم.
مظفرالدین میرزا:
چرا بایـد چشمـانم را به روی حقیقت ببندم؟ پـدر
من بود که به پدرت بال و پر داد، وگرنه او مطبخی‌
زاده‌ای بیش نبود!
تاج‌الملوک:
اینها حرفهای تو نیست مظفرالدین میرزا، اگر چنین
می گویند حق دارند؛ همیشه حق با آنها بوده. در این
دنیا جایی برای من و پـدرم نیست، چـون شمـا بـویی
از عدالـت نبرده‌اید. هرچه می‌گذرد، بیشتر او را مـی
شناسم و به یاد می آورم چه مظلومانه سر به خـاک
برد.
مظفرالدین میرزا:
وقتـی عوام را عـزیـز کنی، همین می‌شود... تـاج از
حرمت می‌افتد.
تاج‌الملوک:
بگو، باز هم بگو؛ هر سخنت مرثیه تازه‌ای برای پدرم است.
نفرین من سکوت نمی‌خواهد، صدا می‌خواهد. تو نیز از همان
قماشی، پر افاده و متفرعن.
مظفرالدین میرزا:
افسوس، به مادربزرگ قول داده‌ام با تو مماشات کنم، وگرنه...
تاج الملوک (روبه روی همسرش می ایستد.):
وگرنه چه؟ بگو وگرنه چه؟