وحید: مینو، این سگِ دوستت خیلی زِر می‌زنه. اگه ترس از تنهایی داره، نازنین باید با خودش ببردش. یا حداقل تلویزیونی، رادیویی چیزی روشن بذاره. من بچه که بودم مامانم همین کار رو می‌کرد. هر وقت می‌رفت خرید یه نوار کاستی بود که صداش رو ضبط کرده بود، روشن می‌کرد. وقتایی که سعید و حمید مدرسه بودن. بچه که بودم ها. مثلاً سه چهار سالم بود. هنوز دارمش. آخرین باری که امتحان کردم کار نمی‌کرد. قدیمیه خب. خیلی قدیمیه. فکر کنم ده سال پیش بود. ده ساله صدای مامانمو نشنیدم...ببین مثلاً می‌گفت الان تازه تو کوچه‌م، دارم از جلو در خونه‌ی زری خانوم اینا رد می‌شم. قاسم تو کوچه داره بازی می‌کنه، پسر زری خانوم، ماشالله بزرگ شده. بعد مثلاً می‌گفت سر کوچه‌م. از خیابون دارم رد می‌شم. موبایل که نبود اون وقتا. می‌گفت یه ماشین قرمز بوق زد همین الان. اِ، نگاه کن وحید، یه سگ، یه سگ پشمالو، می‌دونی همه‌ش فکر می‌کنم یه چیزی مثل پاپی بوده. بعد می‌گفت رسیدم جلو گارماشین. یه قدم اون‌ور گارماشین قصابی... قصابی. می‌گفت رسیدم به قصابی. می‌گفت زود برمی‌گردم. قبلاًها، قبل این‌که این نوار رو برام ضبط کنه، وقتی تنها بودم صدای کلید که توی در می‌پیچید آخ هنوز توی گوشمه. از ترس می‌لرزیدم. فکر این‌که مامان رفته و الان بابا اومده. بعد نوارا بابام که پشت در می‌رسید، می‌فهمیدم الان اومده، ولی تو نمی‌اومد. صدای مامانم رو می‌شنید، فکر می‌کرد مامان خونه‌ست. خیالم راحت بود، چون بعد این‌که نوار تموم می‌شد پنج دقیقه بعدش می‌رسید خونه. قشنگ یادمه. (صدای پارس سگ می‌آید.) اَه، کجا بودم؟ یه قدم اون‌ور گارماشین، قصابی. قصابی. می‌گفت رسیدم به قصابی. (صدای پارس سگ می‌آید.)