نیمه شب. صدای توقف اتومبیلی از بیرون شنیده میشود و بعد از مدتی بهرام و بیژن وارد خانه میشوند و در رختخوابهایشان میروند.
بهرام: تخم جن یه جوری نگاه میکرد انگار میخواییم سرش رو ببُریم
بیژن : سر بریدن با گوشتُ جلوی پای گرگ انداختن هیچ فرقی نداره بهرام جون
بهرام: توی راه به این فکر میکردم که چرا ما همه عمر اسیر یه برادر علیل بودیم... با هیچ منطقی نمیشه جواب این همه سال ترس و فرار از این خونه رو داد....
بیژن: توی راه تمام مدت دستش توی دستم بود.... دستِ گرم و پر خونش.... یه لحظه احساس کردم کنار آقام نشستم...
بهرام: تموم شد، بهش فکر نکن.... دیگه برای همیشه از شرش خلاص شدیم
بیژن : توی راه چشمش به جاده بود.... نه به من نگاه میکرد نه به تو.... به خیالم فهمیده بود
بهرام: اون هیچی نمیفهمه.... هیچ وقت نفهمیده
بیژن : با این نفهمیدنش سالها توی این خونه کِیف کرده
بهرام: به هر کی قصه امشب رو بگی، حق رو به ما میده
بیژن : مسخره‌اس، تووهمه این سالها ما یه جور سرگرمی برای فریدون بودیم... این آخریها هم که نوکریش رو میکردیم....
بهرام: کجای کاری؟ اون یه عمره که داره به ریشمون میخنده و اَزمون کولی میگیره... ولی دیگه کور خونده!
بیژن : منم جای اون بودم همین کار رو میکردم ( برای مدتی هر دو سکوت میکنند )
بهرام : اون موقع که بلندش کردیم و توی اون گودال گذاشتیم از ته دل خوشحال بودم با خودم گفتم بهرام دیگه از شرش خلاص شدین...
بیژن : اما من اون لحظه با خودم میگفتم جوابِ پری رو باید چی بدیم؟!
بهرام : پری کیه؟
بیژن : هنوز باورم نمیشه از دستش راحت شدیم!
بهرام : باورت بشه اون دیگه از این خونه رفته
بیژن : حالم خوش نیس بهرام
بهرام : اَه... عین این زنها حرف نزن، حالم به هم خورد
بیژن : جدی میگم
بهرام : نگو که عذاب وجدان گرفتی که همینجا دخلت رو میارم
بیژن: نه ولی می‌خوام از این خراب شده برم