لوسی: من لوسی هستم... اگر مایل باشید به خاطر این لطف شایان شما به عنوان تشکر میخواستم یک نوشیدنی مهمونتون کنم... گارسون؟
گیلبرت: خیلی ممنون... اما من یکم کار دارم...
لوسی: شما که نمیخواید خواهش یک مادام فرانسوی رو رد کنید؟
گیلبرت: فرانسوی؟ نه نه اصلا (( بر روی صندلی مینشیند)) خواهش یک مادام فرانسوی رو نمیشه رد کرد.
لوسی: من امروز افتخار آشنایی با چه جنتلمنی رو دارم؟
گیلبرت: جنتلمن؟ آه بله... گیلبرت هستم. یک جنتلمن از بریتانیا.
لوسی: گارسون؟ ... بسیار عالی، از دیدنتون خیلی خوشوقتم گیلبرت عزیز.
(( گارسون وارد میشود. شراب لوسی را روی میز میگذارد.))
گارسون: بله بانو.
لوسی: چی میل دارین گیلبرت عزیز؟
گیلبرت: (( گیلاس را بر میدارد و شراب را می بوید)) چه بوی خاطر انگیزی... مارسی... شراب قرمز فرانسوی از تاکستانهای مارسی که در اوایل آگوست چیده شده و در اواخر سپتامبر تخمیر شده. سال تولید نوزده نود و شیش. درسته؟
گارسون: البته نوزده نود و هفت.
گیلبرت: جدی؟ اه من نوزده نود و شیش میخواستم...اشکال نداره از همین میخوام.
گارسون: بله آقا.
لوسی: واو... شما مارسی بودین؟
گیلبرت: هه... من خیلی جاها بودم مادام.
لوسی: واو ... واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم... من عاشق آدماییم که مثل باد به همه جا سفر میکنن. مثل رود خروشان و پر خطرن. و در عین حال مثل کوه استوار. و مثل آتش سوزان.
گیلبرت: همه اینا که گفتی منم.
لوسی: (( میخندد)) گیلبرت عزیز... علاوه بر اینها شوخ طبع هم هستید. حدس میزنم شما خلبان باشید؟
گیلبرت: خیر
لوسی: ام... جهانگرد؟
گیلبرت: ابدا.
لوسی: بازیگر؟
گیلبرت: هرگز.
لوسی: خواننده؟
گیلبرت: خیر. آخرین شانستون؟
لوسی: (( روی میز میکوبد پاستیل میخورد)) شما مردها همیشه جوری رفتار میکنید که انگار دارید به ما خانم‌ها لطف میکنید. (( شروع میکند به خوردن شراب. گارسون وارد میشود. شراب را روی میز میگذارد))
گارسون: امری ندارین؟
لوسی: (( با پرخاش )) نخیر آقا.