[مرد۲ از غفلت مرد۱ استفاده می‌کند و با مشت به صورتش می‌کوبد. مرد۱ دور خودش می‌چرخد و زمین می‌افتد. زن۱ مبهوت نگاه می‌کند.]

ـ زن ۲ : خاک بسرم... زدی جوون مردم رو کشتی.
ـ مرد ۲ : تقصیر خودش بود... اول اون آستین‌هاشو بالا زد... اگه عین بچه آدم می‌گفت اینجا، توی خونه من چه کار داره، کاری به کارش نداشتم...
ـ زن ۲ : اینجا که خونه‌ی ما نیست! هم سرده، هم تاریک... خونه‌ی ما که وسطش کتل و تپه نداشت! اینجوری بی در و پیکر نبود... این شکلی نبود.

[زن ۱ با فریاد و شادی سمت زن ۲ می‌رود و او را در آغوش می‌گیرد.]

ـ زن ۱ : (با فریاد)‌... وااااای خانوم جون‌... الهی فدات بشم من... عزیزم.
ـ زن ۲ : وا‌، چرا همچین می‌کنی بلا گرفته‌؟!
ـ زن ۱ : خانوم جون منو نشناختین‌؟!‌... منم‌...
ـ زن ۲ : خب من هم منم‌، ولی این از خودم درنمی‌آرم‌...
ـ مرد ۲ : کدوم؟
ـ زن ۲ : خل بازی!
ـ زن ۱ : وای آقاجون‌... اصلاً باورم نمی‌شه. چقدر جوون شدین؟!... ماشالا چه ضرب شصتی!؟
ـ زن ۲ : وااا، ایشون که سنّی ندارن‌.
ـ مرد ۱ : (روی زمین افتاده.)‌...معلوم هست چی میگی؟! حالت خوش نیست ها. این آقا با مشت زده تو سر من!...
ـ زن ۱ : حقت بود، کاشکی مهمتر می‌زدنت، عقلت کار می‌کرد.
ـ زن ۲ : وااای‌... به شوهرت اینجوری نگو، خدا رو خوش نمیاد.
ـ مرد ۱ : یاد بگیر.
ـ زن ۱ : خیلی خنگی!... اینا خانوم جون و آقاجونن‌... عکسو ببین! با اون روزاشون مو نمی‌زنن...
ـ مرد ۱ : (خودش را جمع می‌کند. به عکس نگاه می‌کند.)‌... اِ‌، راس میگی‌... آقاجون‌... آره خودشونن... خانوم جون... اَاَاَ... اصلاً باور نمیشه!...
ـ زن ۲ : (به مرد۲)‌...خاک بسرم، دیدی چی شد؟!... انگار خیلی محکم زدین تو سرش... طفل معصوم مغزش تکون خورده!
ـ مرد ۲ : تو سر پسره زدم، تو سر دختره که نزدم... این چی میگه؟!
ـ زن ۱ : واااای خانوم جون... آقاجون... چقدر دلم براتون تنگ شده بود.
ـ مرد ۲ : چی می‌گی‌؟! آقاجون و خانوم جون کی‌ان؟!... شما کی هستین؟! اینجا کجاست؟!...
ـ زن ۱ : آقاجون ما دوتا، نوه‌های شماییم. بچه‌ی دوقلو ها!
ـ مرد ۱ : من پسرِ بزرگه‌ام !
ـ زن ۱ : منم دخترِ کوچیکه !
[زن و مرد۲ متعجب به آن‌ها نگاه می‌کنند.‌]
ـ زن ۲ : جل الخالق !!!.. دو قلو؟!... نوه؟!
ـ مرد ۲ :‌... نوه‌ی ما؟! بچه‌ی ما هنوز خودش به دنیا نیومده که بخواد بچه داشته باشه!...
ـ زن ۱ : بچه‌ی شما نه، بچه‌های شما...
ـ زن ۲ : (به مرد۲)‌... این گفت دوقلو؟!
ـ مرد ۲ : شما خودت رو ناراحت کن خانوم جان، از سر و ظاهر و لباسشون پیداست که از این دست جماعت از فرنگ برگشته‌ی خل و چل هستن!... حرفشون اعتباری نداره!
ـ مرد ۱ : نه بخدا... ما فرنگ نبودیم؛ همینجا زندگی می‌کنیم... همینجا... همینجا که وایستادیم.
ـ مرد ۲ : نگفتم خانوم جان، بفرما... از مدل لباس پوشیدشون معلومه چی تو سرشون می‌گذره.
ـ زن ۲ : خاک به سرم، به ما چه مربوطه کی چی می‌پوشه!...
ـ مرد ۱ : والا تو این دوره زمونه همه همینجوری لباس می‌پوشن.
ـ مرد ۲ : توی کدوم دوره زمونه؟!‌... مگه ما الآن در چه زمانی هستیم؟!
ـ زن ۱ : اگه توی زمان خودتون نیستین، حتماً توی زمان ما هستین‌...
ـ زن ۲ : مگه شما می‌دونی الآن تو چه زمانی هستیم‌؟!
ـ زن ۱ : نه؛‌...شایدم ما تو زمان شماییم؟!... آره؟!... آخه زمان ما اینقدر سرد و تاریک نبود!
ـ مرد ۱ : (باخودش)... بود... هم سر بود، هم تاریک بود.
ـ مرد ۲ : زمان ما هم اینقدر سرد و تاریک نبود.
ـ زن ۲ : وقتی کمد این شد رومون، ما تو خونمون بودیم... از اینجا خیلی روشن تر و گرم تر بود.
ـ زن و مرد ۱ : کمد‌؟!!... کمد چی شد‌؟
ـ مرد ۲ : کمد افتاد رومون.
ـ مرد ۱ : واقعاً!!؟
ـ زن ۱ : وااااااااااااااااااااای چقدر هیجان انگیز‌. کمد روی ما هم افتاد‌.
ـ زن ۲ : کجاش هیجان انگیزه؟! اینکه معلوم نیست اینجا کجاست؟! الآن کِیه؟! یا اینکه قراره من دوقلو‌... (می‌زند زیر گریه)‌... حالا یه دست دیگه لباس، از کجا جور کنم تو این وضعیت؟!
ـ مرد ۱ : اگه راهی برای بُرون رفت از این وضعیت پیدا کنیم، این مشکل هم حل میشه!‌... من لرز کردم، شماهام سردتونه؟!
ـ مرد ۲ : احسنت‌... ! خودشه‌...
ـ زن ۲ : (با گریه)‌... چی خودشه‌؟!

[ مرد ۲ دفترچه و قلمش را از جیبش بیرون می‌آورد و مشغول یادداشـت برداری و محاسبه می‌شود. شاید هم تمام این کارها را با یک گچ، روی زمین انجام دهد.]