صحنه: یک نور موضعی و آدمی که در آن نشسته است، و دور و برش پر از انواع تخمه‌­هاست که مغزخور شده­‌اند.
آدم: دیوانه که شاخ و دم نداره... به قول مرحوم مادرم هفتاد و دو نوع دیوونه هس... چیه؟! به تریج قباتون برخورد؟! به من چه؟ مگه من کارت دعوت براتون نوشتم و فرستادم و عجز و لابه کردم که تورو به پیر و پیغمبر بیاید منو ببینید... من که میمون نیستم بخوام تقلید کارای این و اونو بکنم و شمام قاه قاه بخندید... طوطی هم نیستم که تقلید صدا کنم و شمام خر کیف شید... پس اینجا چه غلطی می­کنید؟ دیوونه که دیدن نداره... داره؟!
تاریکی و سکوت... نور دوباره موضعی است!
آدم: هشتم گرو نه... ندارم... خب تو رو سننه؟ می­خوای بذل و بخشش کنی؟ می­خوای انسان بشی؟... می­خوای ریا کنی؟... می­خوای زر یا مفت بزنی؟ بکن... مگه من دست و پاتو بستم؟ من که خودم زنجیری‌­ام... ببین الانم اینجا حبس­‌ام چون می­ترسند از جام بلند شم چون امکان داره به تک تک شما آسیب برسونم... خب من دیوونم و مجبورم و به ناچار کتف بسته اینجا ولوام... شما چی؟!
سکوت...
آدم (با خنده): نکنه شمام دیوونه‌­ای؟ ببخشید که توهین می­کنم! عشقی... دیوونگی هم عالمی داره! بهت برنخوره... لب و لوچتم آویزون نشه... من یه بار توهین کردم، بله جسارته، قبول!... اما شما چی؟ به زبون و بی زبونی منو نه تنها توهین که تحقیرم می­کنی... منو دیوونه محض می­دونی و زنجیری و حتا حق حیاتو ازم سلب کردی... کدوم سلب؟ چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است؟ نزن خودتو به اون راه... خودم ختم دو عالمم اما صد افسوس که دلم نمیاد ختم یکی رو بخووونم...