ریحان: مراقب باشین خاتون!
نازنین: (به سیده بِیگُم) کنار شما بودن افتخاری بود بانو!
سیده بِیگُم: (می‌غُرَد) بروید شیر زنها... فی امانِ الله.
زنها دَمی به هم می‌نگرند. سپس ریحان و نازنین به سوی خروجی صحنه حرکت می‌کنند. نازنین با نوکِ تفنگش یاشار را به جلو هُل می‌دهد. لحظه‌ای بعد هر سه از صحنه خارج می‌شوند. حالا صدای شلیک گلوله‌ و هیاهو نزدیکتر از پیش شده‌است. سیده بِیگُم دَمی در صحنه به آرامی قدم می‌زند و فکر می‌کند. صداها هر لحظه بیشتر می‌شوند.
سیده بِیگُم: (به سایه‌ها) می‌شنوی میرزا علی؟ ... از راه می‌رسَن قاتلان تو... حالا من مانده‌م و روضه شامِ عاشورا ! ... زینب نیستم ولی دردم با او یکی‌ست! ... زینب اینجاست، همینجا در همین شهر... پای همین چوبه‌های دار! (به تماشاگران) راه که حُریت و شَرَف باشد، سَرِ بر نیزه و سَرِ بالای دار توفیری ندارد! ... هر دو روزگار، روزگار کینه‌توزی بود... قتل و غارت و قساوت... روزگارِ خون و خیانت... خون دادن بهرِ شَرَف و حُریت و وَطن... (به سایه‌ها) می‌بینی ثقه الاسلام؟ ... شیخ سلیم حواست هست؟ ... طِفلَکانَم، حسن و قدیر شاهد باشید ... ایام، ایامِ سَردِ سُرخِ شماست... و مجلس، مجلسِ تعزیت شما ! ... مجلس تعزیت امام و اهل بیتش ... یا حسین ...
سیده بِیگُم چند قدم در صحنه حرکت می‌کند. صداها بسیار نزدیک شده‌اند. صدای شیپور تعزیه از دور به گوش می‌رسد، گویی در گوش سیده بِیگُم می‌پیچد. لحظه‌ای بعد شعرِ کسایی مَروَزی را مرثیه خوانی می‌کند.
سیده بِیگُم: (رو به تماشاگران)
سرخ و سیه شقایق هم ضدّ و هم موافق
چون مؤمن و منافق پنهان و آشکارا /
تنها و دلشکسته بر خویشتن گِرَسته
از خان و مان گُسسته وز اهل بیت آبا /
تخم جهان بی بَر این است و زین فزونتر
کِهتَر عدوی مِهتَر نادان عدوی دانا /
مؤمن دِرَم پذیرد تا شمعِ دین بمیرد
تَرسا به زَر بگیرد سُمّ خر مسیحا /
مؤمن چنین تمنا هرگز کند؟ نگو ، نِی
چونین نکرد مانی ، نه هیچ گبر و ترسا /
تا زنده‌ای چنین کن دلهای ما حزین کن
پیوسته آفرین کن بر اهل بیت زهرا /
صداها به اوج می‌رسد. سیده بِیگُم هراسان به سویی می‌نگرد. نور می‌رود و صحنه تاریک می‌شود. اینک صداها آنقدر نزدیک می‌شود که گویی قزاقها از راه رسیده‌اند. در میان آن همه صدا، فریاد قدرتمند و هولناکِ زنی شنیده می‌شود.