فراموشی در لحظه صفر

نیما حسن بیگی

خلاصه داستان:

عماد جانباز و عکاس جنگ است که سال‌ها در زندان‌های بعثِ عراق اسیر بوده. او که در زندان‌های عراق شکنجه روحی و روانی شده؛ در اثر شوک و اضطرابِ شدید قادر به حرف زدن نیست. اینک عماد در آسایشگاه جانبازان اعصاب و روان بستری و تحت درمان دکتر نوخیز – روانشناس – است. از آنجا که عماد تنها بازمانده عملیاتی لو رفته است؛ مردی به نام مَلکی به دنبال این است که بداند دقیقا در آن عملیات چه اتفاقی افتاده است. مَلکی با کمک دکتر نوخیز تلاش می‌کند خاطرات عماد را زنده کند. دوربین سوخته عماد در آن منطقه عملیاتی پیدا می‌شود و ملکی می‌تواند یکی از نگاتیوها را بازیابی و چاپ کند و این سرنخی مهم برای کشف حقیقت است. درباره طراحی و فضای صحنه نمایش: صحنه خالی است و با حداقل دکور و اسباب و با کمکِ تغییرِ نور مکان‌های مختلف تداعی می‌شود. یک ویدیو پروژکشِن که گاهی با آن عکس‌هایی بر پرده‌ی انتهای صحنه تابانده می‌شود روی سن قرار دارد که جز اسبابِ بازی نیز هست. دو سکوی چوبی و کم ارتفاع (به شکل مکعب) روی سن دیده می‌شود که می‌توان از آنها به عنوان صندلی‌، تختِ آسایشگاه، دیواره‌های سنگر و ... استفاده کرد. و دیگر اینکه فضا و طراحی کُلیِ نمایش اکسپرسیونیستی است.

ملاحظات: نامشخص