مجلس اول:
صحنه خالی است و با اندک وسایلی، جایی شبیه میدانچه شهری قدیم ساخته شده است. عده‌ای در صحنه جمع شده‌ و عده‌ای در رفت و آمدند. همه مردها به جز یکی کلاه بر سر دارند. کلاه مردم شبیه مخروط ناقص است. لحظه‌ای بعد دو مرد که یکی جارچی و دیگری طبال است وارد صحنه می‌شوند. طبال شروع به نواختن می‌کند.
جارچی: آآآآی... به هوش... بگوش... کور شَوَد چشم حسود و حَسَد... دور شَوَد دیو و دَد...
طبال: آآآآی... به هوش... بگوش... بختتان نیک و بلند... دور باد بَلا و گَزَند...
جارچی: آآآآی... همه بگوش؛ ...
اینک با رتیم بحر طویل می‌خوانند.
جارچی: همه از دست‌وَر و پیشه‌وَر و رنجبر و کارگر و کولبر و بی‌خبر و باخبر...
طبال: چه منجم چه مدرس چه معلم چه مُحَصل چه مدیر و چه مدبر...
جارچی: چه نمدمال و چه حمال و چه بقال و چه رَمال و چه دلال و چه باحال و چه بی‌حال...
طبال: چه عطّار و چه سمسار و چه بوجار و چه نجار و چه تُجار...
جارچی: چه بزّاز و چه خبّاز و چه رزّاز و چه لبّاف و چه طوّاف...
جارچی: غرض جمله‌ی اصناف که دورند ز احجاف و قَرینند به انصاف؛ ...
اینک ریتم میوفتد.
جارچی: بیایید که زده بخت و نو گشته رَخت...
طبال: درِ بخت به رویتان باز شد... همای سعادت به پرواز شد...
جارچی: شاهِ شاهان، خسروِ خسروان، امیرِ امیران نگاهش به مردم افتاد...
طبال: پادشاهِ ما برای موی سُتُردَنِ پسرِ خَلفش – جنابِ گُرزانِ ولیعهد – یک مردِ سلمانی طلبیده...
جارچی: هر که از هر مردمی، آینه‌داری و گیس تراشی و مشاطه می‌داند...
طبال: کیسه‌ی زَرَش به نام و زندگی‌اش بِکام.
جارچی: زندگی‌اش بِکام و کیسه‌ی زَرَش به نام.
جارچی و طبال می‌روند.