متن اول:

پشت به تماشاگر، کیف اداری به دست،
پالتوی مشکی بر تن، با لحنی خش دار...

_ زندگی خسته کننده اداری، مدام باید کار کنم، کار کنیم...
آدمیزاد همیشه باید کار کنه. و حالا قطار پیری شده ام که سوت زنان در حال حرکت است..


دومین بخش:

خانوم: در آسمانِ ملوله این صحنه تیاتر، ستاره ای میسوخت، ستاره ای میرفت، ستاره ای میمرد
(کمی مکث)
_ اون ستاره من بودم، هر چندگاهی به کل زندگیم و رویام سیاه میشد اما دست نکشیدم، رفتم تو آسمون، سقوط کردم، و هیچی نگفتم... میدونید که چی میگم؟
همیشه همین بوده.


سومین بخش:

فکر می کردم اگر سختی هایم بیشتر باشه بهتر می نویسم، بعدش فهمیدم چیزی که نوشته را
خلق می کنه، خود نویسنده است، نه رنج.
دچار فلسفه بافی شدم... )نفسی میکشد(
یکم همه چیز را زیادی مهم کردن، میفهمید که چی میگم؟ ما زیادی جدی هستیم، باید یاد بگیریم این بازی که مارا به بازی گرفته را به بازی بگیریم.