حسن: نذار بگم. كاری به كارم نداشته باشی كسی نمی فهمه. بعدش هم ما تو اين محل آبرو داريم حاج تقی. نمیشه كه واسه خودت بتازونی و كسی كار به كارت نداشته باشه. چطور والضالین رو يه جور می كشی كه شیطون نفهمه چطور خورده، اون وقت...
ملیحه: اون وقت چی؟
حسن: هیچی... سرت به كار خودت باشه. يه مسئله ی مردونه است. پدر و پسر بین خودشون حل می كنن. مگه نه حاج تقی؟
تقی: ( به ملیحه) اين چی داره می گه؟
حسن: نداشتیم ها... پیش غازی و معلق بازی؟
تقی: تو انقدر بی حیايی تو علامت خدا ترياک گذاشتی؟
ملیحه: چی شده؟
حسن: اونش به خودم مربوطه.
تقی: ای خدا كجا برم؟
ملیحه: (به حسن) بابا چكار كرده؟
تقی: دادم و پیش كی ببرم...
ملیحه: می گم بابا چكار كرده؟
حسن: نمی دونم.
تقی: خدايا... چكار كنم؟ چكار كنم كه انقدر خار و ذلیل نشم.
ملیحه: خب به من هم بگو.
حسن: گفتم مردونه است دخالت نكن. لال بمون تو مطبخت.
ملیحه: نمی خوام لال بمونم! (با پرخاش به تقی) نمی خوام. به من میگید چی شده وگرنه تا جايی كه می‌تونم جیغ میکشم.
تقی: همه سهم خواه شديد... هنوز سرمو نذاشتم رو زمین ارث می خواهید. هنوز زنده ام اينجور بی حرمتم می كنید.
حسن: يه امشب اينجا بمونه... فردا میام می برمش. يه امشب فقط. يه بار هم كه شده به حرف من گوش بده.
آدم يه چیزهايی رو نبینه، به صالح همه است.
ملیحه: چكار كردی بابا؟
تقی: چكار كردم بابا؟ كاری نكردم!
حسن: ما هم میگیم كاری نكرده. بر منكرش لعنت.
ملیحه: پس چرا اين چند روز تو دلم خالیه. خودمم شك كردم. فقط می خوام بدونم چیه؟
حسن: اگر بدونی چقدر سود داره، خودت هم شريك میشی. سودش از گلیم و پشتی بیشتره. دو بار ديگه برم و بیام خودمو بستم.