کنسول نامه را میدهد ژنرال در جا نامه را پاره میکند.
ژنرال: عادت ندارم قبل از پایان جنگ با فرمانده دشمن نامه بازي کنم . دیگه حرفی ندارم.
کنسول: اگه جاي شما بودم از روي کنجکاوي هم که شده اول میخوندمش.
ژنرال: نه فایده اي نداره.به این آقا بگید من اولتیماتوم نمیپذیرم.
کنسول: شما خیلی باهوشید که محتواي نامه در بسته رو میدونید.
ژنرال: این هوش نیست جناب کنسول, تجربه ست.
کنسول: و تجربه تون میگه که ردش کنید؟
ژنرال: تمام کسانیکه منو میشناسند میدونند که تنها با مرگم از دستور مافوقم امتناع میکنم.
کنسول: البته. اگه اینطور نبود ژنرال نمی شدید. )ژنرال غضب آلود نگاه میکند( اگر دستور اشتباهی بدن چی؟
ژنرال: تا حالا چنین دستوري دریافت نکردم.
کنسول: هرگز؟ )نوعی مطرح میکند که انگار همه چیز را میداند(
ژنرال: هرگز؟
کنسول: با دو هزار نفر نفر نمیتونید پاریس رو نگه دارید.امکان نداره.اینو خودتون هم میدونید.به همین خاطر
ژنرال للکر تصمیم شرافت مندانه تون رو با حسن نیت لحاظ میکنند. فقط دو تا شرط داره. یک، بدون جنگ
تسلیم بشید. دو، پاریس رو همینطور که هست تحویل بدین.
ژنرال: تموم شد ؟
کنسول مات میماند. ژنرال به سمت در میرود و سرباز را صدا میکند.
ژنرال: هانس.
سرباز: قربان.
ژنرال: آقاي کنسول را تا سفارت همراهی کنید