تو تنهایی. با خودت. با صدایی که مدام تو سرت میپیچه و بهت می‌گه : این‌جا فقط تویی و من ... با منی که صداش همیشه تو سرت می‌پیچه، تا یادت نیاد که این‌جا فقط تویی و تو . صداتو می‌شنوی؟ ...گوش کن ... این‌جا فقط تویی و تو .
هیچ‌کس نگاه‌ت نمی‌کنه، هیچ‌کس غیر تو این‌جا نیست. این‌جا فقط تویی که نشستی و فکر میکنی که چند نفر کنارتن. چشماتو خوب باز کن ... تو تنهایی ، تو این اتاق ... وسط لجنی که زندگیتو گرفته و نمیتونی ازش خلاص شی ... تو کم کم از رو صندلیت بلند می‌شی و از اتاق می‌ری بیرون... میری بیرون که فرار کنی ... که دوباره بری تو دنیایی که فکر میکنی میشناسیش ... تو از جات بلند میشی و میری بیرون... تو دنیایی که همیشه چندتا چشم بهت زل می زنن که بهت ثابت کنن هستی... که فکر کنی وجود داری .... فرار کن ... برگرد به دنیایی که فکر میکنی میشناسیش... برو بیرون ... از این‌جا به بعد فقط تویی و تو ... فقط تویی و تو ... فقط تویی و تو ...