ویویان: هنوز سی سال هم از جنگ جهانی اول نگذشته که یه جنگ دیگه شروع شده. اون موقع پدرم به جبهه رفت و تنها راه با خبر شدن از حال اون، خوندن لیست کشته‌های جنگ بود. اسامی کشته‌ها توی روزنامه صبح چاپ می‌شد. من و مادرم صبح‌ها روزنامه می‌خریدیم و با وحشت اسامی رو می‌خوندیم. وقتی به آخرین اسم می‌رسیدیم و اسمی از پدرم توی لیست نبود، خدا رو شکر می‌کردیم. یه روز پستچی یه نامه آورد. مادرم نامه رو باز کرد و خوند. سرگروهبان پدرم نوشته بود که پدرم متأسفانه کشته شده. مادرم نامه رو به همهٔ همسایه‌ها داد تا اونا هم بخونن. می‌گفت حتماً اشتباهی می‌خونم. فرداش اسم پدرم در روزنامه چاپ شد. مادرم یه نامه به سرگروهبان نوشت. چند روز بعد یه نامه از ارتش اومد. توش نوشته بود اون سرگروهبان هم کشته شده. (مکث)‌ بعد از کشته شدن پدرم، مادرم چند ماهی بیشتر زنده نموند. به من می‌گفت جنگ تنها چیزی رو که در این جهان عاشقش بودم از من گرفت!