زری: بسه دیگه مهری جون .کاسه هامون حسابی پر شده.برکت کرده امسال سفره ی مردم.
مهری: آره اما فقط یه خونه مونده توی این گذر.
زری: کدوم خونه ؟ ... هان !...خونه ی نادر بلده چی؟
مهری: دیگه بلده چی نیست ... بازنشسته شده.
زری: یعنی چی بازنشسته شده؟
مهری: یعنی از کار بی کار شده.
زری: طفلکی!چرا؟
مهری: کار دولتیه دیگه ...آدم حکومت که باشی یه روز می خوانت صد رو ز نمی خوان!
زری: قربون همین کار بازار و تیمچه که آقای خودتی و نوکر خودت.عین آقا خون خودم.
مهری: بریم؟
زری: نچ!
مهری: چرا؟
زری: اولا که آقام بفهمه رفتم در خونه ی نادربلده چی یه هفته حبس صندوقخونه ام.دویوما اون الان دیگه بی کاره شاید چیزی تو بساطشون نباشه طفلکی ها.
مهری: چهارشنبه سوریه ها ... همه خوشحالن.
زری: کی گفته؟ اونی که نداره چهارشنبه سوری و اربعینش توفیری نداره.
مهری: همچین می گه اونی که نداره انگاری یه عمره با نداری ساخته!
زری: نداری نداشتم اما آدم ندار زیاد داشتم دور وبرم.
مهری: حال جای این حرفهای قلمبه سلمبه بیا بریم و قالو بکنیم.
زری: من وامیستم اینجا تو برو زود بیا ..
مهری: تنهایی؟
زری: نه بذار برم دم دروازه بگم قشون بکشن که مهری خانوم می خوان برن منزل نادر بلده چی قاشق زنی.
مهری: لوس!