متن های جذاب
فیلتر ها
حذف فیلتر ها۶۰ دقیقه
«روایت دیگری» نمایشی دربارهی عشق است؛ اما نه عشقی که الزاماً به دیگری میل دارد، بلکه عشقی که برای اثبات وجود خود به یک «شاهد» نیازمند است. راوی، مردی که خود را صاحب و ناظر داستان میداند، در اتاقی ساده با دختری روبهرو میشود که شاید یک شخصیت باشد، شاید خاطرهای از گذشته و شاید تصویری که ذهن او برای فرار از تنهایی ساخته است. راوی میداند که دختر درون نمایشنامهی او گرفتار شده، اما بهتدریج مرز میان کسی که داستان را روایت میکند و کسی که در داستان زندگی میکند از بین میرود. دختر نیز حاضر نیست صرفاً همان چیزی باشد که برایش نوشته شده است؛ او از نقش خود آگاه میشود و راوی را با حقیقتی مواجه میکند که نمیخواهد بپذیرد: شاید او عاشق دختر نیست، بلکه به حضور او برای اثبات زنده بودن خودش احتیاج دارد. با پیش رفتن نمایش، نویسنده نیز وارد جهان شخصیتها میشود و کنترل خود را بر روایت از دست میدهد. شخصیتهایی شکل میگیرند که دربارهی نقش، سرنوشت و معنای وجودشان پرسش میکنند. راوی و مرد، دو سوی متضاد یک ذهن، میان منطق و احساس گرفتار میشوند؛ یکی میخواهد عشق را تحلیل و کنترل کند و دیگری میخواهد آن را زندگی کند، حتی اگر به فروپاشی منجر شود. در ادامه، زن و دختر در فضایی که مرز میان گذشته، خاطره و اکنون در آن مشخص نیست، با یکدیگر مواجه میشوند. جعبهای موسیقی که در طول نمایش همچون نشانهای از یک خاطرهی مشترک بازمیگردد، تبدیل به پلی میان روایتهای مختلف میشود؛ روایاتی که مدام یکدیگر را تکرار، نقض و بازنویسی میکنند. «روایت دیگری» در نهایت بیش از آنکه دربارهی رفتن یا ماندن یک انسان باشد، دربارهی نیاز انسان به دیدهشدن است؛ دربارهی اینکه آیا چیزی که هیچکس شاهدش نبوده، واقعاً اتفاق افتاده است؟ آیا عشق بدون دیگری هنوز عشق است، یا صرفاً روایتی است که برای فرار از تنهایی ساختهایم؟ نمایش با شکستن مداوم مرز میان نویسنده، شخصیت و تماشاگر، مخاطب را نیز وارد این پرسش میکند: اگر هیچکس ما را نبیند، چه چیزی از «ما» باقی میماند؟
تعداد پرسوناژ: ۳ مرد - ۲ زن - ۰ کودک
75 دقیقه
خلاصه اثر مارکو پس از یازده سال به شهری بازمیگردد که خاطرهی مرگ دزدمونا و محاکمهی یاگو هنوز در آن زنده است. او در جستوجوی حقیقت، به دنبال یاگو میگردد؛ مردی که گمان میکند مسئول اصلی فاجعه بوده است. اما هرچه بیشتر در گذشته فرو میرود، نشانهها متناقضتر میشوند. سلولی خالی، یادداشتهایی با نام خودش، گلهای خشکشده و روایتهای ضدونقیض شاهدان، مرز میان واقعیت و توهم را مخدوش میکنند. مارکو در مسیر جستوجوی خود با آنا روبهرو میشود؛ زنی که خاطرهی آن شب را به شکلی متفاوت به یاد دارد. گفتههای او پرده از حقیقتی ناخوشایند برمیدارد: مارکو، با افزودن آنچه میخواست باور کند به آنچه واقعاً دیده بود، در شکلگیری فاجعه نقش داشته است. او با سخنی که به اتللو گفت، شک را به یقین تبدیل کرد و در مسیری قدم گذاشت که به مرگ دزدمونا انجامید. حقیقتی که مارکو سالها از آن گریخته، دیگر صرفاً به اعمال یاگو مربوط نیست؛ بلکه به مسئولیت خود او گره خورده است. با پیشروی روایت، یاگو از یک متهم غایب به حضوری تهدیدکننده در ذهن و زندگی مارکو تبدیل میشود. گفتوگوی آن دو به مواجههای با گذشته، حافظه و هویتی بدل میشود که مارکو برای فرار از گناه خود ساخته است. در این میان، معلوم نیست آنچه مارکو میبیند تا چه اندازه واقعی و تا چه اندازه محصول ذهن اوست. در پایان، مارکو در سلول از خواب بیدار میشود و درمییابد که هیچکس جز خودش آنجا نبوده است. اعتراف میکند که یاگو را کشته، اما نمیتواند به پرسش سادهی کشیش دربارهی هویت مقتول پاسخ دهد. سایهی او، شبیه مردی دیگر، آخرین نشانهی فروپاشی مرز میان مجرم و همدست، قربانی و عامل، و هویت و انکار است.
تعداد پرسوناژ: 5 مرد - 3 زن - 0 کودک
۴۰ دقیقه
در اتاقی ساده و خالی، با میزی در مرکز و نوری کمجان و ثابت، موجودی ساکت و بیحرکت زندگی میکند؛ موجودی که نه واکنشی از خود نشان میدهد و نه نشانی از هویتی مستقل در رفتارش دیده میشود. او تنها نظارهگر است؛ نظارهگر آدمهایی که یکی پس از دیگری وارد اتاق میشوند، لحظاتی در آن حضور پیدا میکنند و سپس بیآنکه توضیحی بدهند، از آن خارج میشوند. نخستین مهمان، رفیقی پرجنبوجوش است که از دلقکی سخن میگوید؛ دلقکی که روزگاری در تئاتر شهر اجرا میکرده و حالا به دربار پادشاه راه یافته است. کمی بعد، خود دلقک وارد میشود و با حرکات عجیب، رقص و رفتارهای نمایشی فضای اتاق را تغییر میدهد. موجود ساکت تمام این حرکات را با دقت تماشا میکند، اما همچنان واکنشی از خود نشان نمیدهد. با گذشت زمان، این سکون ترک برمیدارد؛ او نخستین حرکت دلقک را تکرار میکند. پس از آن، آدمهای دیگری وارد زندگی کوتاه و محدود او میشوند: دو دوست با رفتارها و روحیههایی متفاوت، فردی که میان رفتن و ماندن سرگردان است و رفیقی که هر بار خبر تازهای از سرنوشت دیگران به همراه میآورد. یکی به دنبال رؤیای نوشتن کتاب میرود، دیگری در تنهایی و خاطرات گذشته گرفتار میشود و فردی دیگر از رفتن میگوید؛ رفتنی که حتی مقصدش را نمیشناسد. موجود ساکت در برابر هرکدام از این آدمها، چیزی تازه میآموزد؛ نه از طریق گفتوگو، بلکه با نگاه کردن، به خاطر سپردن و تکرار کردن حرکات و رفتارهایشان. رفتهرفته حرکات او بیشتر و طبیعیتر میشوند. آنچه در ابتدا تقلیدی ساده و ناآگاهانه به نظر میرسید، به بخشی از وجودش تبدیل میشود. او حتی در برابر خبر مرگ فیلسوفی که زمانی از جدایی انسان از جهانی سخن گفته بود که برای او نمیجنگد، برای نخستین بار تلاش میکند سخن بگوید. سکوت طولانیاش میشکند، اما آیا این صدا واقعاً متعلق به خود اوست؟ در واپسین لحظات، تمام شخصیتهایی که پیشتر از اتاق عبور کردهاند، دوباره در کنار او حضور مییابند. موجودی که زمانی فقط تماشاگر بود، اکنون در مرکز صحنه ایستاده و از آنچه بر او گذشته سخن میگوید. او به کلماتی اشاره میکند که از دیگران گرفته، به حرکاتی که تکرار کرده و به هویتی که شاید هرگز از آنِ خودش نبوده است. مرز میان اصل و بدل، میان مشاهده و تجربه و میان خود و دیگری بهتدریج محو میشود. پرسش نهایی باقی میماند: آیا او سرانجام به هویت خویش دست یافته، یا تنها به نسخهای تازه از تمام کسانی تبدیل شده است که از برابر چشمانش گذشتهاند؟
تعداد پرسوناژ: ۵ مرد - ۲ زن - 0 کودک